Berenloop

Berenloop voor watjes

Ik had me er al een paar weken zorgen om gemaakt. We hadden ons ingeschreven voor de Berenloop op Terschelling. Volgens de website van de Berenloop  ‘een van de mooiste en zwaarste marathons van Nederland’.  Ruim een week voor het evenement plaats zou vinden, checkte ik nog even die website. Wat ik daar las over het parcours stelde me een beetje gerust. Het parcours bestond voor het grootste deel uit asfalt en schelpenpaden. We hoefden ‘maar’ 3 kilometer over het strand te lopen.

Op zondagochtend heerste er een gezonde spanning in de door ons gehuurde boerderij op Terschelling (vanuit Zuid-Nederland is het echt niet te doen om in een dag op en neer naar Terschelling te gaan, dus hadden we er een heel weekend van gemaakt). We wisten niet goed wat we van de wedstrijd moesten verwachten. Hadden we wel genoeg getraind? We hadden wel genoeg kilometers in de benen,  maar zou het echt zo’n zware wedstrijd zijn? Net voor de start werd er omgeroepen dat we erg veel mazzel hadden. De omstandigheden waren optimaal voor de Berenloop: de temperatuur was goed, er was weinig wind en het strand was mooi hard. Deze keer zou het ‘een Berenloop voor watjes’ worden.

Enigszins gerustgesteld gingen we van start. Het was redelijk druk bij de start. Het duurde dan ook even voor we echt ons eigen tempo konden lopen. De sfeer aan de kant was geweldig! Het parcours was door de eilanders mooi versierd en er stonden best veel mensen langs het parcours. Het leek wel of alle bewoners van het eiland mee hadden geholpen aan het evenement. Fantastisch!

Na verloop van tijd lieten we de bewoonde wereld achter ons en gingen op weg naar het strand. Dat zou het zwaarste stuk van de halve marathon worden. Maar dat viel erg mee. We hoefden echt maar een stukje door het mulle zand en op het strand zelf was er bijna geen wind. Echt ideaal! Het laatste stukje van het strand was wel even pittig (door het mulle zand en de duinen op), maar tegen de tijd dat ik bedacht dat het toch wel heel zwaar was, konden we voor het laatste stukje klimmen een verhard pad op.

We begonnen aan het stuk door de duinen en het bos. In een woord: geweldig! De weg heet ‘Longway’  en deed zijn naam eer aan: het was best een lang stuk nog. Maar juist doordat de omgeving zo mooi was, genoot ik er zo van. Aan het einde van de Longway, zagen we de finish al bijna. Toch was het nog best een stukje naar de finish. In een van de kleine straatjes hing een spandoek met de tekst ‘Beretrots op jezelf!’. Nou, dat was ik ook wel hoor! Op het laatste stuk voor de finish hadden ze een rode loper voor ons uitgelegd. We zetten nog even een versnelling in en kwamen over de finish. We hadden het gered!

De hele wedstrijd had ik me niet beziggehouden met hoe lang we erover zouden gaan doen. Omdat het zo’n zwaar parcours was, dacht ik dat er toch geen PR in zou zitten. Na de finish keek ik op mijn horloge. Zag ik dat goed? Ik had er 1:49:07 over gedaan. Dat was een PR. Wat een geweldig cadeautje! Ik had echt lekker gelopen. En ook nog eens hartstikke snel.

We praatten na de finish met elkaar na. Bij vrijwel iedereen was het meegevallen. De wedstrijd was niet zo zwaar als wij hadden ingeschat. Natuurlijk speelden de omstandigheden ook mee. Als je pech hebt, is het inderdaad een zware loop. Deze keer hadden we gewoon geluk of waren we inderdaad watjes. Maar wel eentje met een nieuw persoonlijk record op de halve marathon!

Advertenties
  • RSS Hardloopkrant

    • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.
  • RSS Runnersweb

    • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.