New York Marathon

NYC Marathon 2010

De avond voor de marathon breken we ons hoofd over de wintertijd die die nacht in gaat. Een uur langer slapen is een luxe als je om 5 uur op moet, maar zouden onze telefoons nu automatisch op de wintertijd overgaan? De details laat ik nu achterwege; om 5 uur die nacht geeft de hotelwekker 6 uur aan, net als  iPhone en hardloophorloge. De Black Berry zegt dat het 5 uur is, maar die had ik dan ook halverwege de nacht een uur terug gezet. Het ouderwetse horloge laat ons zien dat het 7 uur is. Lang leve de apparaten die de controle over je leven en de tijd overnemen. We zijn een uur te laat! De telefoons, hardloophorloge en hotelwekker zijn automatisch teruggezet. En de bus is weg met alle hardlopers!

Goed begin. Goede reden ook om de marathon niet te lopen. Gelukkig bieden de KIKA lopers ons aan mee te rijden. En hiermee begint een dag die uit louter zonneschijn bestaat. Rustig naar Staten Island, kopje koffie, bagel, zonnetje, tas inleveren, half uur voor de wc in de rij, handschoenen aan, God Bless America, kippenvel, New York New York schalt Sinatra uit de speakers, kippenvel. En de zon schijnt en de hemel is strakblauw

De mensenmassa zet zich in gang en ik roep tegen m’n Flip camera dat we gaan! Al op de Verrazano brug voel ik mijn ‘blessure’, nog maar 41 kilometer, dat geeft de burger moed. Maar dan komen de vleugels; de endorfine, dopamine, herfstkleuren van Brooklyn, de iPod die ik voor het eerst gebruik, álles maakt dat tranen over mijn wangen stromen met Cold Play op de achtergrond. Later zou ABBA voor hetzelfde effect zorgen. Ik ben zo blij, zo gelukkig. En dender door. 10 km per uur. Manhattan Avenue. Ik schreeuw in de camera dat we Manhattan ingaan en zie later dat we welkom geheten worden in Queens. Ik ben niet zo goed voorbereid… 2 uur. 20 km. Ik voel geen pijn, ik loop door. Er staan veel kinderen langs de kant die lachen en schreeuwen en high fives geven, ik lach terug. Gierende meiden herkennen vriendinnen en draaien rondjes terwijl ze doorrennen. Ik lach. Dappere brandweermannen moedigen aan, vrouwen met buggy’s steken gewoon de straat over. Ik duw mezelf over de bruggen en rem mezelf af als we naar beneden rennen. Queensboro bridge. Zo herkenbaar en zo vaak in films gezien. Ik dender door. In een lekker tempo.

Manhattan! Finally! 1st Avenue vind ik saai, indrukwekkend en allejezus lang! Ik drink Gatorade die ik in mijn flesjes heb gedaan. Na 30 km staat die zoete troep me tegen en stop ik af en toe bij een watertentje om rustig een slok te nemen. Ijskoud water. De weg bestaat uit bananenschillen en kartonnen bekertjes. 30 km. 3 uur. Ik loop lekker op schema. We klimmen de brug op naar de Bronx en huppelen eraf. Veel muziek. Ondertussen wandelen steeds meer mensen. En ‘they keep their lane’, dus blijven links wandelen, wat behoorlijk irritant is. Grote schermen op straat tonen de massa waarin ik mij bevind. Ik zwaai en zie mezelf! Dan de laatste brug,  naar 5th Avenue. De zon schijnt recht in m’n gezicht. M’n bovenbenen zijn moe. Of is dit verzuurd?

Ik loop nu 4 uur. Nog even. Vals plat. Zwaar. Central Parc. We zijn er bijna. Maar hoe lang duurt bijna? 800 meter. 400. 200 yards. Ja, hoeveel meter is dat? Meer of minder? En dan zie ik m. De finish. Vlak voor me. Ik ren. Ik vlieg. Ik ben binnen! 4.12 uur. 42,195 km. Stille emoties overvallen me. Diepe emoties. Geen tranen. Net niet. Intens geluk. Echt het allerintentst wat er bestaat. Een vrouw met een bos aan medailles feliciteert me en ik kan haar wel zoenen.

Advertenties
  • RSS Hardloopkrant

    • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.
  • RSS Runnersweb

    • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.