Evelyn Hille

NYC Marathon 2010
Nadat mijn poging de marathon van New York in 2007 te lopen in de war werd geschopt door een plotselinge zwangerschap (…) melde ik me in maart van dit jaar op een zomerse zondagochtend aan voor de marathon van New York.

Pas in de zomervakantie gaf ik mijzelf een goede trap onder m’n kont en besloot het trainingsschema met straffe hand te volgen. Ik begon niet bij het begin, maar daar waar het schema zei dat we waren: juli 2010. Gedisciplineerd drie keer per week hardlopen en twee keer per week trainen met focus op rug en buik. Lekker kneiterhard de 25 kilometer rennen werd me in augustus fataal. Linkerbeen hield er mee op en ik kon niet anders dan gas terug te nemen.
Geen intervallen meer, af en toe halverwege opgeven, bellen met het thuisfront om opgehaald te worden, lopend naar huis, I’ve been there…Eiwitshakes: heerlijk met bananen, aardbeien, frambozen uit de diepvries van Albert Heijn, kiwi’s, muesli, ijsklontjes, you name it.
Langzaam herwon ik het vertrouwen en besloot ik door de pijn heen te lopen en niet op te geven maar de kilometers uit te lopen.

In eerste instantie dacht ik dat ik langzamer moest gaan lopen. Ik verveelde me rot; had na 17 kilometer al twee uur achter de rug en was m’n eigen gedachten meer dan zat. Mijn theorie dat ik gewoon hard moet lopen bleek bewaarheid: het zeurende gevoel blijft, maar daar blijft het dan ook bij, een bijkomend voordeel is dat je sneller bij de gewenste aantal kilometers komt.

De halve marathon liep ik in 2 uur. 27 kilometer in 2.37.

Na een week Turkije met voldoende mojito’s en champagne maar ook nog eens een ouderwetse hoeveelheid sigaretten bedacht ik vorige week toch nog een keer over de 30 te moeten gaan. Je raakt toch wat gefrustreerd van jezelf als je die 30 niet een keer aangetikt hebt.
De oude iPod opgezocht en op een zonnige zondagochtend begonnen. Te hard. Te snel. Ik had vleugels en kon wel janken van geluk. Wat een vrijheid, wat een absoluut geluksgevoel en wat heerlijk om af en toe door de muziek vooruitgedreven te worden. NY here I come!Maar ja. Toen had ik er pas 12 kilometer opzitten…
De zon in mijn hoofd ebde langzaam weg, net als de zon aan de hemel. Ijskoude regen kletterde op mij neer, benen koud, vingers koud, weer een gevecht met mezelf. Drie uur lang.
Met dank aan Coldplay, David Guetta, maar ook Dire Straits en Queen danste ik naar de 25 kilometer.
Bijna thuis, draaide ik er nog een slinger aan. En nog een. Bij de 30 het bos in, mezelf over de boomwortels heen slepend. Halleluja wat een doffe ellende, maar ik was er: 31 kilometer in 3.01!
Totaal gesloopt kraakte ik de trap af. Maar ik klaag niet. Voel een heerlijke spanning in mijn lijf. Gezonde zenuwen. We gaan het doen!
Nobu is gereserveerd, de beste en beroemde Japanner in New York, net als hip en trendy 5ninth en op zondag, ter afsluiting Pastis! Waarschijnlijk zo stoned als een garnaal van de overwinning, gecombineerd met de Ibuprofennetjes en dronken van geluk, aangevuld met champagne.
De marathon. Een gevecht. Continue. Lichamelijk, maar zeker psychisch. Een aanslag op je privé leven, een gevecht met je gezin, het is het zo ontzettend waard! Uitdagingen aangaan en overwinnen, dat geeft zoveel energie en inspiratie!
Ik ga voor de 4 uur en alles daaronder is pure winst! Op mezelf en op New York!
Evelyn Hille

Advertenties
  • RSS Hardloopkrant

    • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.
  • RSS Runnersweb

    • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.